Wie doorheen de eindeloze reeks nieuwsberichten leest over de aanstaande klimaatconferentie in Kopenhagen, wordt af en toe een klein beetje moedeloos. Om het heel vriendelijk te zeggen. Het zijn natuurlijk de voorbereidende omtrekkende bewegingen. Bij het begin van zo'n belangrijke en complexe onderhandelingen neemt iedereen een strategische positie in. De kaarten worden nog niet op tafel gelegd,

Dat het maar om te lachen was, dat dacht ik even toen ik het interview las met onze nieuwe Vlaamse minister van milieu. Maar nee, toch niet. Ik heb het wel zeker drie keer opnieuw gelezen, en het stond er wel degelijk. Op de vraag van de journalist hoe Vlaanderen de ambitieuze klimaatdoelstellingen zal halen, gaf ze het volgende antwoord: "Ik vind dat we vanuit Vlaanderen inzake

"Door te voelen dat wij het bos zijn, worden we deelgenoot van de hoop en angsten van de bomen. Als we dat niet kunnen, zullen de bossen ten dode opgeschreven zijn en zal vrede buiten bereik blijven." (Thich Nhat Hanh, Wat de wereld nodig heeft)

Een mooie zin uit een mooi boekje. Er is veel nodig om de klimaatcrisis te keren. En, te veel mensen hopen waarschijnlijk nog steeds dat alles wel vanzelf

In een discussie over ecologie vorige week. "Allemaal goed en wel, maar wat je zegt heeft te maken met morele termen. Zo zul je nooit veel mensen overtuigen. Ik wil weten what's in it for me. En dan wil ik wel meestappen." Iets in die aard alleszins. Het is een bijna klassieke discussie. Die ook erg complex is. Wat te denken van die opmerking? Aan de ene kant klopt ze waarschijnlijk