Oikos

Het blijft me verbazen. De mate waarin zoveel mensen, blijkbaar zonder al te veel moeite, in staat zijn zichzelf te ‘ontkoppelen' van de wereld waarin ze leven. Of het me meer kwaad dan wel droef maakt, weet ik niet zo goed.

Het is één dag erg warm, en er is meteen ozonalarm. En wat gebeurt er? Niets. Volstrekt niets. Waarschijnlijk zijn er mensen die dan vooral niet met de fiets gaan rijden,

De voorbije weken was er heel wat te doen over een aantal studies die de toekomst van ons sociaal stelsel proberen in te schatten. Zullen we binnen een jaar of tien twintig nog in staat zijn pensioenen te betalen en goede sociale voorzieningen te garanderen? Is onze arbeidsorganisatie voldoende aangepast aan demografische veranderingen? Kunnen we dit budgettair aan, en wat zullen de gevolgen zijn

Dit is de maandelijke Oikos-column voor Knack - dec '09 

 Met het zicht op de top van Kopenhagen, kent iedereen ondertussen de uitdaging. Willen we deze planeet leefbaar houden, zullen we onze uitstoot van broeikasgassen drastisch moeten terugdringen. Dit kunnen we enkel realiseren als we werk maken van een totaal andere economie.

Om een dergelijke groene economie te realiseren, is een hele waaier

Wie doorheen de eindeloze reeks nieuwsberichten leest over de aanstaande klimaatconferentie in Kopenhagen, wordt af en toe een klein beetje moedeloos. Om het heel vriendelijk te zeggen. Het zijn natuurlijk de voorbereidende omtrekkende bewegingen. Bij het begin van zo'n belangrijke en complexe onderhandelingen neemt iedereen een strategische positie in. De kaarten worden nog niet op tafel gelegd,

Dat het maar om te lachen was, dat dacht ik even toen ik het interview las met onze nieuwe Vlaamse minister van milieu. Maar nee, toch niet. Ik heb het wel zeker drie keer opnieuw gelezen, en het stond er wel degelijk. Op de vraag van de journalist hoe Vlaanderen de ambitieuze klimaatdoelstellingen zal halen, gaf ze het volgende antwoord: "Ik vind dat we vanuit Vlaanderen inzake

De inzet van de grote klimaatconferentie in Kopenhagen, eind dit jaar, is erg groot. De wereldgemeenschap heeft de sleutel in handen om te komen tot een rechtvaardig klimaatakkoord dat de verantwoordelijkheden eerlijk verdeelt en een ambitieus traject vastlegt dat een klimaatchaos alsnog kan voorkomen. Het wordt dan ook tijd dat het mondiale klimaat- en handelsbeleid elkaar gaan versterken, in

Dit weekend stond in het licht van de klimaatcrisis. Met de 'Big Ask Again' in Oostende georganiseerd door Nic Balthazar werd door meer dan tienduizend mensen een duidelijk signaal gegeven aan de politici die over honderd dagen in Kopenhagen beslissen over de toekomst van de planeet. 

In die zin was ik ook verheugd toen ik de weekend editie van De Standaard onder ogen kreeg. De cover kopte

"Door te voelen dat wij het bos zijn, worden we deelgenoot van de hoop en angsten van de bomen. Als we dat niet kunnen, zullen de bossen ten dode opgeschreven zijn en zal vrede buiten bereik blijven." (Thich Nhat Hanh, Wat de wereld nodig heeft)

Een mooie zin uit een mooi boekje. Er is veel nodig om de klimaatcrisis te keren. En, te veel mensen hopen waarschijnlijk nog steeds dat alles wel vanzelf

dit opiniestuk verscheen in Knack van 1 april '09  (eindredactie knipte wel laatste alinea weg...)

Recent kondigde de oliegigant Shell aan dat het haar investeringen in hernieuwbare energiebronnen drastisch terugschroeft. Bij de huidige olieprijs blijken ze niet meer rendabel. Ondertussen krijgt de consument verre vliegtuigreizen voorgeschoteld voor een appel en een ei. Voor enkele honderden