Oikos

Het blijft me verbazen. De mate waarin zoveel mensen, blijkbaar zonder al te veel moeite, in staat zijn zichzelf te ‘ontkoppelen' van de wereld waarin ze leven. Of het me meer kwaad dan wel droef maakt, weet ik niet zo goed.

Het is één dag erg warm, en er is meteen ozonalarm. En wat gebeurt er? Niets. Volstrekt niets. Waarschijnlijk zijn er mensen die dan vooral niet met de fiets gaan rijden,

Je weet op den duur niet meer waar je met je kwaadheid en verontwaardiging naartoe moet bij het zien van de dagelijkse beelden van een zich voltrekkende olieramp aan de Amerikaanse kust. Je maag draait om als je weer eens die grote baas van het oliebedrijf lichtjes opgewekt hoort verklaren dat het toch allemaal niet zo heel erg is, dat alles min of meer onder controle is, dat men het zal

De elkaar opvolgende nieuwsberichten over het totaal ontregelde luchtverkeer door een vulkaanuitbarsting zijn op zijn minst fascinerend. De gevolgen van die hele toestand zijn immens. De economische schade is enorm, en voor vele duizenden mensen wordt het bang afwachten of ze wel thuis raken binnen een redelijke termijn. Voor hen is het in veel gevallen natuurlijk verschrikkelijk wat er nu

De voorbije weken was er heel wat te doen over een aantal studies die de toekomst van ons sociaal stelsel proberen in te schatten. Zullen we binnen een jaar of tien twintig nog in staat zijn pensioenen te betalen en goede sociale voorzieningen te garanderen? Is onze arbeidsorganisatie voldoende aangepast aan demografische veranderingen? Kunnen we dit budgettair aan, en wat zullen de gevolgen zijn

In zijn opiniestuk (De Morgen 20 november) roept Bart De Wever ons allen op om aan de slag te gaan met het begrip identiteit. Daarbij suggereert hij dat anderen, die als ‘postmodernisten' of ‘cultuurrelativisten' worden omschreven, bewust niet over identiteit zouden willen spreken of alleen uit zijn op een strategie om het nationalisme zwart te maken. Het is de klassieke overtrokken

Wie doorheen de eindeloze reeks nieuwsberichten leest over de aanstaande klimaatconferentie in Kopenhagen, wordt af en toe een klein beetje moedeloos. Om het heel vriendelijk te zeggen. Het zijn natuurlijk de voorbereidende omtrekkende bewegingen. Bij het begin van zo'n belangrijke en complexe onderhandelingen neemt iedereen een strategische positie in. De kaarten worden nog niet op tafel gelegd,

Je moet spaarzaam zijn met de geschiedenis. Alleszins wat de woorden betreft. Er kan tegelijk niet genoeg geschiedenis zijn. Voorzichtig en aarzelend, maar ook naakt en zonder illusies. Laat de geschiedenis altijd onder je huid bewegen, adem nooit zonder, ook als je lijkt te zwijgen. En zelfs dan weet je nog niet of je ooit in waarheid zult kunnen leven.

Verhalen en beelden over de val van de

Dat het maar om te lachen was, dat dacht ik even toen ik het interview las met onze nieuwe Vlaamse minister van milieu. Maar nee, toch niet. Ik heb het wel zeker drie keer opnieuw gelezen, en het stond er wel degelijk. Op de vraag van de journalist hoe Vlaanderen de ambitieuze klimaatdoelstellingen zal halen, gaf ze het volgende antwoord: "Ik vind dat we vanuit Vlaanderen inzake

De relaties tussen Europa en Rusland zijn de voorbije jaren grondig gewijzigd. Er zijn de effecten van de uitbreiding van de EU, het beleid van de NAVO, de hernieuwde affirmatiedrang van Rusland, de veranderende geopolitieke verhoudingen op het vlak van de energietoevoer, en nog veel meer. Het is opvallend dat de EU er weinig of niet in slaagt om een goede houding aan te nemen in dit erg